ผลัดสถานถิ่นเกิดสู่เมืองใหญ่ อยู่ห่างไกลสายตาห่วงคิดถึง ภาพสะท้อนของการที่ดื้อดึง จนมาถึงตอนนี้จึงเข้าใจ ความห่วงใยที่เคยได้ยินเสียง ได้หล่อเลี้ยงก่อร่างจนเติบใหญ่ ยามนี้ไร้สำเนียงพักพิงใจ เสียงอยู่ไกลลับตาเกินได้ฟัง โภชนาอาทรอิ่นไออุ่น กลิ่นหอมกรุ่นละมุยละไมมาแต่หลัง รสอร่อยเลี้ยงกายเต็มพลัง จนกระทั่งบัดนี้ยังอาวรณ์ ผิวกายโอบก่อเกื้อเอื้ออุ่นรัก เฝ้าปกปักรักษาไม่ถ่ายถอน ภาพเก่าเก่าเล่าย้ำน้ำตาทอน อาลัยอาวรณ์ย้อนคิดสะกิจใจ ภาพจางจางจืดเจือด้วยน้ำตา แสวงหาว
1111
1
0
หน้าส่วนตัว
