ผ่านวันผ่านคืนที่แสนหมองหม่น
เรื่องราวสับสนนั้นล่วงเลยผ่าน
ถึงทั้งใจฉันนั้นมีเธอมาแสนนาน
คงถึงกาลพลัดพรากต้องตัดใจ
เมื่อมีเธอใจฉันนั้นมีความสุข
แต่กลับทุกข์ทุกคราที่หวั่นไหว
ยิ่งเธอนั้นมาขู่ว่าจะลาจากฉันไป
เพราะเหตุใดฉันต้องทนเธอย่ำยี
จากนี้คงไม่มีรักเราสอง
ให้เนื้อทองจงยอมรับอย่าหลีกหนี
ดั่งเรานั้นคงมิใช่คู่ชีวี
ต่อจากนี้เราสองต้องแยกทาง