สายน้ำแห่งรัก
นิราศห่างอย่างนี้พี่แสนเหงา
มีเพียงเงารอยอดีตที่กรีดเฉือน
เมื่อไหร่หนอรอยน้ำตาลาลางเลือน
อกสะเทือนแต่งนิราศแทบขาดใจ
นั่งรถทัวร์เหงาจิตคิดถึงน้อง
ใจพี่หมองครวญหาน้ำตาไหล
อยากรู้นักอยากรู้จังว่าทำไม
พี่ถึงได้รักเจ้าเฝ้าละเมอ....
ทั้งที่พากายห่างร้างหลีกหนี
แต่ใจพี่กลับหวนจิตคิดเสมอ
รักเจ้านะรักเจ้ามากอยากได้เจอ
พี่อยากเพ้อพร่ำรักบนตักนวล
แต่งนิราศพร่ำหลายบทจนรถถึง
ณ ที่ซึ่งใจของข้าพากลับหวน
สู่อ้อมกอดไอรักอุ่นกรุ่นนุ่มนลว
อกแม่ควรให้ลูกซบ....จบกวี
...อุ่นใด-ใด โลกนี้มิมีเทียบเทียม อุ่นอกอ้อมแขนอ้อมกอดแม่ตระกอง....
853
4
0
หน้าส่วนตัว
