เกิดมาเป็น วณิพก พเนจร เที่ยวแต่งกลอนแลกน้ำใจไปทั่ว แสนหวาดหวั่นภัยร้ายมากท่วมตัว ตะลอนทัวร์แดนดินถิ่นเมืองไทย อันตัวเรานั้นไซร้ไร้พวกพ้อง คอยปกป้องพิทักษ์ชักหวั่นไหว ทนบากหน้าขอแบ่งเสี้ยวเศษใจ จนใครใครเริ่มชินผินมองเมิน ยามค่ำคืนเหน็บหนาวราวเปียกฝน ด้วยกังวลคนหมิ่นถิ่นหงส์เหิร เดินต่อด้วยสองเท้าก้าวยากเกิน ต้องเผชิญภัยไปเพียงผู้เดียว ฯ
1779
7
0
หน้าส่วนตัว
