อรุณสุข
พิศพักตร์ลักขณาอุราชื่น
อันหญิงอื่นมิเทียบที่ศรีสมร
พิลาสลักษณ์ดุจเพ็ญพร่างกลางอัมพร
โฉมบังอรงามล้ำกว่ารำพัน
ทั้งสองเนตรโสภิณดั่งนิลต้อง
สบสนองเมื่อใดยิ่งไหวหวั่น
คิ้วโก่งโค้งเรียวดั่งเสี้ยวจันทร์
ยามเมื่อผันผาดศรีฉวีกราย
โอษฐ์อิ่มพริ้มเพราเสลารับ
ดั่งกระจับสวยสะอาดเหมือนชาดป้าย
เพียงที่พิศหยาดยิ้มก็พริ้มพราย
จึงพี่หมายเมียงถวิลมิสิ้นซา
ทั้งอกเอวนงรามก็งามแท้
ฉะอ้อนแลยิ่งซึ้งคนึงหา
ย้ายเยื้องย่างบาทงามยาตรา
ดั่งหงสาผันผายชะม้ายมอง
พิศนางพร่างพรรณรัญจวนจิต
คนึงนิตย์หวังอยู่เป็นคู่สอง
ยามยิ้มแย้มสรวลยิ่งชวนมอง
ดั่งละอองเก็จรุ้งจรุงใจ
คงเทวษอุระแล้วเมื่อแ
2993
22
0
หน้าส่วนตัว
