ตราชู
รุ้งเยี่ยม (เยี่ยมรุ้ง ภาค ๒)
โคลง ๔ สุภาพ
ดูราหมู่มนุษย์เยื้อน เยือนเรา
เราเอ่ยโอษฐ์ออกเอา อรรถอ้าง
มวลมนุษย์นั่นแลเขลา คลุมครอบ
หลายเหล่า, หลายแหล่ล้าง โลกล้วนจวนสลาย
เสียดายสมองเด่นชี้ วิชาการ
สรรค์แต่อาวุธประหาร ประหัตห้ำ
โลกเทียมเทียบสุสาน ซากศพ
กี่ชีพ, กี่ชีพช้ำ เช่นนี้นี่หนอ
วสันตดิลกฉันท์ ๑๔
ก่อเศิกกระสันวิกละสู่ ตะละผู้มิรู้พอ
เพลิงหลามแหละลามบมิชะลอ ชละเลือดบเหือดลง
หนุนเนื่องประเนืองอุณหะแน่น ฤดิแค้นจิรังคง
ภูว์ผองผิว์พังประลยะผง ก็มิพรั่นประหวั่นพรึง
เสียงโหยน่ะไห้ธรณิหวน สุตะอวลกระแสอึง
โลกล้วนเลอะเลวยละตะลึง ขณะหล้าลุกาลี
กาพย์โกสุม ๑๒
1070
1
0
หน้าส่วนตัว
