ป้าแช่ม
. เมื่อครานั้นฉันนอนตอนเดือนหงาย
มันเหนื่อยหน่ายคล้ายกับเหมือนจับไข้
จะเป็นหวัดขัดจมูกไม่ถูกใจ
ไม่รู้ไงไม่หลับอยู่นับนาน
ก็คิดนี่คิดนั่นกันเรื่อยเปื่อย
คิดจนเมื่อยมันเลยปรุงเสียฟุ้งซ่าน
คิดวาบหวิวปลิวเหาะเลาะวิมาน
เขียนให้อ่านพล่านพิลึกนึกเอาเอง
จนขนลุกซุกตัวกลัวความหนาว
แต่ร้อนผ่าวเหงื่อเล็ดเป็นเม็ดเป้ง
แป้งที่ปะละลายคล้ายละเลง
แก้มเปล่งเปล่งแปล๊บปล๊าบวูบวาบวาม
เดี๋ยวพลิกคว่ำพลิกหงายกระส่ายกระสับ
ยิ่งไม่หลับนับกระต่ายก็นับข้าม
นับกระต่ายกลายกลับนับศรราม
ลืมนิยามถามไปเมื่อไหร่มา
ชักยังไงใจรุมสุมสมอง
ลืมตามองจ้อ
หน้าส่วนตัว
893
1
0
