คอนพูทน
สูงเสียดฟ้าท้าชนมายลโฉม
ดั่งแสงโสมส่องสานตระการสม
ประดับดอยคอยเคียงคงความคม
รับสายลมหนาวลิ่วทิ้งทิวไม้
แดดอุ่นอุ่นกรุ่นอวลรัญจวนจิต
วาดชีวิตชิดวางบนทางใส
ปล่อยเวลาลินเลื่อนเยือนแนวไพร
อาบอุ่นไอเกินอิ่มริมภูเพลิน
ผีเสื้อว่อนร่อนบินบนหินหัก
แสงทองทักท่องถามลามโขดเขิน
สำเริงรินบินเรียงเคียงดำเนิน
ดอกไม้ช่อล่อเชิญเดินชมชิด
กลีบเกสรสลอนหลอกแมลงเหล่า
มาหลงเข้าเชยเคียงเพียงตอมติด
ดูดดื่มหวานปานล้ำน้ำอมฤต
งามวิจิตรบรรจงดอยดงแดน
ภิรมณ์รื่นชื่นรินยินนกร้อง
ขับรับก้องเกรียวกราวเฝ้าหวงแหน
พนาลัยไกลเลื่องห่างเมืองแมน
ช่างสุดแสนโสภาเมื่อมาเชย๚:๛
................................
1769
9
0
หน้าส่วนตัว
