ม้าก้านกล้วย
โอ นี่ฉันฝันไปหรือไรหนอ
มาอยู่ต่อหน้าดาวเจ้าสูงส่ง
ละลาจากวิมานฟ้ามาแดนดง
ด้วยจำนงค์แน่วนักด้วยรักจริง
ยืนตะลึงตรึงกายไม่กล้าคว้า
เหมือนโลกเหมือนเวลาจะหยุดนิ่ง
อยากประคองดาวมาแนบมาแอบอิง
กลัวทุกสิ่งเป็นภาพลวงห่วงเหลือเกิน
ตีอกชกหัวพัลวัน
กลัวว่าฝันจึงงงงันกลั้นสะเทิ้น
กัดเม้มริมฝีปากอยากบอกเชิญ
แต่ขัดเขินไม่เคย เลยนิ่งเสีย
ไม่รับรู้แล้วว่าผ่านนานแค่ไหน
ลืมหายใจจะยืนยั้งยังอ่อนเปลี้ย
อยากกระโจนไปกอดเจ้าคลอเคล้าเคลีย
ต้องละเหี่ยด้วยว่าไม่กล้าพอ
ใคร่จะลอบสูดดมเรือนผมนาง
กลิ่นนวลปรางหอมละไมหรือไม่หนอ
แม้นได้ไออุ่นดาวพราวละออ
จะไม่ขอร้องอะไรในชาตินี้
ขัดเขินมันเขินขัดมันขัดเข
1061
4
0
หน้าส่วนตัว
