มองท้องฟ้ามืดสนิทนิมิตหมาย มาทักทายร่วงรินถิ่นสยาม ไม่อาจเอื้อมปกป้องให้หมองนาม ยิ่งร่วงลามลู่ลมข่มนาวา ฟ้าคะนองน้ำหลากเหมือนมากศิลป์ ฆ่าชีวินวางฤทธิ์ปริศนา ลมกระโชกโบกสะบัดสลัดมา อนิจจาเจียนจวนล้วนหลีกไกล แต่ชักช้าแชเชือนสะเทือนขวัญ เพียงชั่ววันวางราบดั่งดาบไหล ไม่ทันลาลิดรอนสะท้อนใจ มันว่องไวดังว่าฟ้าผ่าเมรุ ๐๑/๑๐/๒๕๔๗ ๐๙:๑๗:๒๖ น. ผลิใบสู่วัยกล้า
1218
9
0
หน้าส่วนตัว
