ปราณรวี
เมื่อมีทุกข์ซุกไว้ให้ใจเจ็บ
ใยต้องเก็บมันไว้ให้ปวดปร่า
โยนทิ้งไปอย่าให้เหลือเบื่อระอา
เจ็บอุราฝ้าแฝงไร้แรงใจ
หากมันหนักอย่าหมักหมมให้ตรมเศร้า
ระบายเอาออกมาอย่าหวั่นไหว
เป็นน้ำตาที่พาเศร้าเป่าออกไป
ความทุกข์ใดจะดับลงที่ตรงนี้
ร้องเถอะนะร้องไปให้มันหมด
ให้น้ำตาที่รินรดปลดล้างหนี้
ที่ค้างใจเหตุเพราะใครไม่ปราณี
จบสิ้นทีบัญชีรักให้หักลง
เมื่อหยุดร้องลองตรองคิดด้วยจิตมั่น
อย่าช้าพลันทำสิ่งใดให้คลายหลง
หยุดความรักเอาไว้จนใจปลง
เจตจำนงรักษาใจให้แกร่งพอ
หลังจากนั้นไม่นานหากพานพบ
ได้ประสบรักใครใคร่ร้องขอ
เพียงรักแท้ให้แก่กันเท่านั้นพอ
อย่าย่อท้อรันทดหมดแรงใจ...
รูป: http:
1871
8
0
หน้าส่วนตัว
