หน้าส่วนตัว
ฉันเป็นดั่งผืนฟ้านภากาศ
ไร้ขนาดจับต้องเหลียวมองเห็น
อยู่ทุกที่ทิศทางไม่ว่างเว้น
กระจายเป็นฟูมฟองละอองไอ
เธอเป็นดั่งสายลมพรมโชยพัด อยากหยุดลมเช่นเธอไม่ให้ไหว
ความหวั่นไหวครั้งใหญ่จึงเกิดขึ้น
อยากจะลัดเลี้ยวเลาะก็เหาะเหิร จับหัวใจเธอไว้ไม่ให้พล่าม
มันมืดมึนทั่วล้าฟากฟ้าได้
จะเที่ยวไปที่ไหนไม่ยากเกิน อยู่กับเธอทุกถิ่นจนสิ้นนาม
เพราะเธอคือแรงล
1437
2
0
