ลูกเป็ดขี้เหร่
เมฆคลุมฟ้ามาครึ้มฝนจนใจขาด
พระจันทร์สาดผ่านจนแสงหมดแรงส่อง
มรสุมเมื่อรุมซ้ำยิ่งย้ำตรอง
หรือจะต้องรอจนตายจึงกลายดี
โอ้อกเราอุ่นไอรักในพักก่อน
ใยกลับย้อนอย่างเกินยั้งยากรั้งหนี
อุปสรรคอันประสบไม่พบวิธี
คงเกินที่คิดแก้ทางทำอย่างไร
อยู่ท้อแท้อย่างทุกข์ทนสับสนยิ่ง
พอเอาจริงเพียงอับจนมนหม่นไหม้
ปากพร่ำเพ้อเปล่าพึ่งพาสองขาใคร
กลับหวั่นไหวกลัวเหว่ว้าน้ำตาริน
พล่ามแต่ปลอบพูดต่อไปคงใกล้สว่าง
เมื่อฟ้าสางเม็ดฝนซาย่อมน่าถวิล
ฟ้าเปิดทางฝันเปลื้องท้อแรงพอบิน
คงสูญสิ้นความสับสนใจตนเอง
ชังต้องปลอบชอบแต่ปดหวังหมดทุกข์
มิกล้าลุกมันกลัวรู้ ใช่กูเก่ง
หากนี่หรือให้
หน้าส่วนตัว
1613
14
0
