เกร็ดน้ำแข็งแกร่งกล้าระยิบรื่น สุดแสนขื่นกับความหนาวหลายเท่าฝน บางเกร็ดแข็งสกปรกดำเปรอะปน ทำอับจนไม่มั่งมีเพราะความเย็น ฉันหนาวร้าวแสบใจยากจะก้าว ครั้นหิมะร่วงพราวหนาวแสนเข็ญ แต่จะหนาวเท่าใดไม่ลำเค็ญ แม้น้ำตาหล่นจับเย็น ..แค่นิดเดียว ซบหัวเข่ากอดจับอยากจะร้อง กลัวใครมองบอกอ่อนแอแพ้ปากเที่ยว ฝืนอดทนยิ้มไว้อย่างเอ่ยเปลียว พอหลังเหลียวรินน้ำตากับหัวใจ ร่าเริงวันเที่ยวเล่นกับความหนาว ปากแข็งปาวแต่ใจหลอมเหลวไหล พูดตัวเองฉันมันเก่งทนเข้าไป ฉันทำได้แต่ลับหลังทรุดกายลง
987
6
0
หน้าส่วนตัว
