ม้าก้านกล้วย
เพียงขอให้ได้แอบชมได้แอบชื่น
ฝันยามตื่นพาสุขล้นกมลได้
แม้หวังชิดหวังเชยเขนยละมัย
รู้ตัวว่าหวังไกลเกินไปแล้ว
จะขออยู่อย่างกระต่ายไร้คุณค่า
ไม่อาจกล้าเอื้อมคว้าจันทราแก้ว
ขอได้อาบแสงฉายพร่างพรายแพรว
เพียงพอแล้วสำหรับชายที่พ่ายรัก
จะยอมช้ำก่อนจะตรมระบมช้ำ
ยอมระกำก่อนวิตกอกจะหัก
แม้นแววตาเย้ายวนเจ้าชวนชัก
ก็ตระหนักมิใช่ชายที่หมายปอง
เสน่ห์นางหว่านโปรยโรยระริน
เกี่ยวใจชายชาวดินถวิลพ้อง
ลืมว่าสูงเลิศเลอเผยอมอง
แล้วก็ต้องร่วงหล่นกมลราญ
จึงหันหลังจากลาดอกฟ้าหรู
ลงมาอยู่แดนดินถิ่นสถาน
เป็นชายเช่นหนุ่มเหน้าเจ้าสำราญ
ประสบการณ์ร่วงจากฟ้าจะจำไว้
รู้ว่าดินควรปองมองดอกดิน
ดอกกระถินดอกหญ
1007
0
0
หน้าส่วนตัว
