@ หากชีวิตดั่งฝุ่นละออง ฤ จะมีค่าไฉน ต่อให้กู่ร้องก้องฟ้าที่กว้างไกล ก็มิไซร้เสียงเรียกเพรียกใครได้ยิน @ ก็แค่เศษฝุ่นผงองค์ธุลี จะมีศักดิ์ ฤ ศรี ไซร้ไร้ ฤ สม แม้นมีปากปากก็น้อยมิสู้เสียงลม จะตะเบงเสียงก้องให้สมก็ไม่สมใจ @ เพียงแค่นี้ ฤ จะร้องก้องต่อฟ้า คิดเผยอหน้าพองขนจนวิสัย เพียงเศษดินธุลีดานลมพัดก็ไป มิหน้าไซร้ไร้ฤทธิ์ให้คิดจน @ ที่กล่าวมาเปรียบคนไร้สำคัญ จะกู่ก้องขอขวัญหวั่นเผยอ ดั่งเศษดินธุลีดานหาไม่เจอ จะพร่ำเพ้ออย่างไรมิมีใครได้ยิน