พอกันทีวันนี้หนาขอลาจาก แม้รักมากยากนักจักลืมได้ เจ็บทุกข์ทนรนรานทรมานใจ สิ่งฝันใฝ่ไม่เหลือน่าเบื่อจริง เพราะเหตุใดใยเธอเผลอแปรผัน เปลี่ยนแปลงพลันฉันงงสงสัยยิ่ง เคยน่ารักมักน้อยพูดค่อยจริง สมเป็นหญิงจริงใจใครร่ำลือ พอเรารักภักดีมีให้กัน หึงหวงนั้นมันมากไปฉันไม่ถือ แต่เธอนั่งสั่งไปไม่ยั้งมือ เปรียบฉันหรือคือทาสปราศจากใจ ฉันเป็นคนทนได้แม้ใครด่า หยามนักหนาถ้าสั่งหวังให้ได้ ไม่ใช่ทาสปราศจากสมองโปรดตรองไว้ พบชาติไหนเมื่อไรหนาลาทันที
328
1
0
หน้าส่วนตัว
