แก้วประภัสสร
คำโบร่ำโบราณท่านขานกล่าว
ยามหนุ่มสาวต้องตาพาหวั่นไหว
ย่อมมอบรักแบ่งปันกันด้วยใจ
ขวากหนามใหญ่ผ่านพ้นบนความจริง
แต่ถึงคราเลิกรักหักสวาท
ก็เหมือนคราด ลากลบ กลบทุกสิ่ง
เมื่อคราหมดวาสนามาแอบอิง
ต้องพึ่งพิงพึ่งพาอาศัยธรรม
เป็นสิ่งเดียวเกี่ยวใจไม่ให้เจ็บ
แม้หนาวเหน็บเพียงใดไม่ถลำ
จะค่อยคลายหายโศกลดโลกกรรม
ลดรอยช้ำบาดแผลที่แผ่ทรวง
แหละลุกขึ้นยืนสู้อย่างผู้กล้า
ใช้ปัญญาแก้ไขให้ลุล่วง
ใช้สติเตือนตนบนความลวง
ค่อยคลายบ่วงปมมัดที่ขัดใจ
เมื่อก้าวผ่านความทุกข์พบสุขสันต์
รู้เท่าทันความคิดจิตสดใส
ย่อมมองเห็นรอยยิ้มอิ่มเอมใจ
เริ่มต้นใหม่มีค่ามากกว่าเดิม
แก้วประภัสส
หน้าส่วนตัว
1936
22
0
