ครูพิม
“แล้วสอนว่าอย่าไว้ใจมนุษย์
มันแสนสุดลึกล้ำที่กำหนด
ถึงเถาวัลย์พันเกี่ยวที่เลี้ยวลด
ก็ไม่คดเหมือนหนึ่งในน้ำใจคน”
อ่านคำสอนของครูจึงรู้แน่
จิตมนุษย์นี้แท้ให้สับสน
เห็นหน้าตาสะสวยรวยหรือจน
ไม่อาจค้นจริงใจนั้นได้เลย
คนพูดจาอ่อนหวานปานน้ำอ้อย
พอหลังค้อยนินทาว่าเราเฉย
อยู่ต่อหน้าพาทีที่ชมเชย
คล้อยหลังเอ่ยด่าทอพอให้คัน
แต่งตัวสวยแต้มหน้าหรือทาปาก
เพียงหน้ากากซ่อนไว้อย่าได้หัน
ถ้อยนำคำอ้อนมาสารพัน
เพียงเพื่อนปั้นคำหลอนไว้อ้อนลม
ภาพงดงามที่เห็นเป็นภาพหลอน
ฉากบางตอนที่อ้างเพื่อสร้างสม
เรื่องบางเรื่องสร้างมาแค่คารม
คงขื่นขมหากหลงลมคำชมลวง
1536
13
0
หน้าส่วนตัว
