แก้ว กรุงเก่า
มวลดอกไม้บานรับกับฝนแรก
ละอองแทรกซึมซาบอาบพฤกษา
กรุ่นกลิ่นหอมอบอวลมวลผกา
สุดพรรณนาปลาบปลื้มลืมไม่ลง
เสียงนกร้องเริงไพรใจสุขล้น
ป่าหน้าฝนแฝงมนตราน่าลุ่มหลง
หยาดฝนนำความสดชื่นคืนป่าดง
พุ่มพฤกษ์พงบางสะพรั่งทั่วทั้งไพร
เปิดหัวใจบานรับกับความรัก
ด้วยตระหนักรักนี้ที่มอบให้
มิได้หวังเธอรักตอบมอบหัวใจ
แม้จะไม่สมหวังก็ช่างมัน
ขอแต่เพียงดวงใจได้รับรู้
หวังเคียงคู่ดูแลใจเฝ้าไฝ่ฝัน
ใครจะว่าอย่างไรไม่สำคัญ
เพียงมีกันและกันเท่านั้นพอ
หากแม้เธอมอบรักเพียงสักนิด
คงปลื้มจิตเหมือนมาลีที่ชูช่อ
ได้รสรักหล่อเลี้ยงเคียงพะนอ
จึงแตกกอบานสะพรั่งอยู่กลางใจ
พลัน...สะดุ้งแลเหลียวเสียวสันหลัง