8 พฤษภาคม 2545 10:08 น.
กาดาษ
ไม่ว่าพรุ่งนี้จะเป็นอย่างไร
ฉันจะไม่หวั่นไหวกับอะไรทั้งนั้น
ขอเพียงวันนี้มีเธอมาอยู่ข้างกายกัน
พรุ่งนี้จะเป็นอย่างไรนั้น ฉันจะไม่ใส่ใจ
ขอแค่วันนี้..วันเดียวเท่านั้น
มันไม่ใช่การขอที่มากเกินไปใช่ไหม
ขอแค่วันเดียว ให้ฉันได้มีความสุขบ้างในใจ
เธอจะให้กันได้ไหม เพียงแค่วันเดียว
ตลอดเวลาที่ผ่านมา
ฉันรู้ว่าเธอไม่เคยจะแลเหลียว
เพียงแค่สบตา ยังไม่เคยเลยสักนิดเดียว
ฉันคงมีค่าเพียงเศษเสี้ยว เธอจึงไม่ใส่ใจ
วันนี้จึงอยากให้เธอหันมา
แล้วมองสบตาของฉัน บ้างได้ไหม
เธอจะได้รู้ความรู้สึกทั้งหมดของใจ
ที่ฉันแอบเก็บไว้ ให้เธอ.(คนเดียว)
8 พฤษภาคม 2545 10:06 น.
กาดาษ
เคยมั๊ย..กับความรู้สึกคิดถึง
เคยมั๊ย..แค่อ่านกลอนซึ้งๆ บทหนึ่งก็เหว่ว้า
เคยมั๊ย..ที่อยู่ลำพังคนเดียวก็มีน้ำตา
เคยมั๊ย..ที่รู้สึกเหนื่อยล้ากับเวลาที่ผ่านไป
เคยมั๊ย..กับความรู้สึกเหงาหดหู่
เคยมั๊ย..ที่อยู่อยู่ก็อยากจะร้องไห้
เคยมั๊ย..ที่ต้องการคนดูแลปลอบใจ
เคยมั๊ย..ที่ต้องอยู่กับความหวั่นไหวเพียงลำพัง
8 พฤษภาคม 2545 10:01 น.
กาดาษ
วันคืนที่ล่วงเลยผ่านไป
มิอาจทำให้สิ่งใดหวนกลับคืนมา
มีเพียงความรู้สึกจากปลายปากกา
จารึกคุณค่าความจริงจากใจ
ถ่ายทอดออกมาผ่านบทกลอน
ที่มีทั้งความร้าวรอน..อ่อนไหว
มีทั้งความรัก..อ่อนหวานละมุนละไม
ออกมาจากหัวใจ..คนรักกวี
7 พฤษภาคม 2545 16:21 น.
กาดาษ
หยิบกระดาษสีฟ้าสดใส
มาพับเป็นรูปดาวดวงใหญ่ใส่ไว้ในขวดโหล
หยิบริบบิ้นผ้าสีฟ้ามาผูกเป็นโบว์
แล้วหยิบการ์ดรูปหัวใจดวงโตมาเขียนคำอวยพร
ขอให้มีความสุขมากๆ นะคนดี
วันเกิดปีนี้ขอให้ Happy กว่าปีก่อนๆ
แล้วอย่าลืมคิดถึงฉันทุกวันก่อนเข้านอน
เธอจะได้รับรู้ถึงความอาทรที่ส่งไป
รักและคิดถึงเธอเสมอนะคนดี
ถึงแม้วันเกิดปีนี้จะไม่ได้ไปอยู่ใกล้
แต่ไม่ว่าจะเป็นปีนี้หรือปีไหนๆ
ฉันคนนี้ที่ห่างไกล..ก็จะส่งความคิดถึงห่วงใยให้ทุกวัน
7 พฤษภาคม 2545 16:19 น.
กาดาษ
นั่งกอดตุ๊กตาหมีแล้วร้องไห้
ทำไมเธอลืมกันได้ง่ายดายหนักหนา
ไม่เคยมีฉันในใจเลยใช่ไหมที่ผ่านมา
ในวันนี้เธอจึงไม่สนใจเลยว่าฉันจะเป็นอย่างไร
ใจฉันเจ็บปวดอย่างที่สุด
ไม่อาจจะหยุดน้ำตาที่มันรินไหล
แต่ฉันอยากถามเธอสักคำก่อนที่เธอจะไป
ไม่เคยรักกันเลยใช่ไหม..ที่ผ่านมา
หน้าส่วนตัว
540
