26 เมษายน 2545 15:07 น.
กาดาษ
จดหมายฉบับนี้ฉันตั้งใจเขียนมันขึ้นมา
ให้กับคนที่ฉันเพิ่งจะรู้ว่าเขามีค่ามากแค่ไหน
ที่ผ่านมาถึงฉันจะทำร้ายให้เขาเจ็บปวดสักเพียงไร
เขาก็ไม่เคยใส่ใจและอภัยให้ฉันเรื่อยมา..
ตอนนี้ฉันไม่รู้ว่าจะต้องใช้วิธีใด
เพื่อจะบอกให้คนไกลได้รับรู้ไว้ว่า
ฉันอยากจะขอโทษกับการกระทำของฉันที่ผ่านมา
ถึงแม้ว่ามันล่วงเลยมาปีกว่าๆ แล้วก็ตาม
ฉันไม่ได้ต้องการให้เธออภัย..
ฉันแค่อยากบอกความรู้สึกจากใจ..ที่เธอไม่เคยจะทวงถาม
ไม่ว่าตอนนี้..เธอจะอยู่ ณ ที่แห่งใดก็ตาม
ฉันก็จะฝากฟากฟ้าสีคราม ตามไปบอกว่า รักเธอ
26 เมษายน 2545 12:00 น.
กาดาษ
เก็บความรู้สึกดีดีมาขีดเขียน
ใช้ความเพียรเสริมแต่งเป็นอักษร
เก็บความรักจัดใส่เป็นคำกลอน
ส่งไปสั่งสอนคนเย็นชา
เอาความคิดถึงไว้ตีเข่า
เอาความรู้สึกเหงาไว้ตบหน้า
เอาความรักสะกิดใจให้หันมา
เอาความจริงใจบอกไปว่า ฉันรักเธอ
26 เมษายน 2545 12:00 น.
กาดาษ
จิตใจ ยากจะหยั่ง
หน้าหาใช่หลัง จงพิจารณา
คบคน ใช่ฐานะ
อยู่ที่จิตตะ ไม่ใช่หน้าตา
เพื่อนกิน ซิหาง่าย
แต่เพื่อนพร้อมตาย นั้นยากจะหา
ความรัก ไม่ใช่เรื่องเล่น
มันดูเหมือนเช่น ละครตบตา
ต่อหน้า ก็ว่ารัก
ทำเป็นรู้จัก เคียงคู่กายา
ลับหลัง กลับไสผลัก
บอกไม่เคยรัก ทำเสียน้ำตา
พอที ความสัมพันธ์
ที่เคยให้กัน ฉันขออำลา
26 เมษายน 2545 11:45 น.
กาดาษ
คิดถึงจังเจ้าตัวที่เรียกว่าความคิดถึง นี่มันรูปร่างหน้าตาเป็นยังไงนะ แล้วมันอยู่ตรงส่วนไหนของร่างกายคนเรากันหนอ จึงได้หมั่นคิดถึงกันนัก ไม่เว้นแต่ละวัน ไยพลังความคิดถึงจึงรุนแรงนัก ดูงดงามอยู่ในที หากก็แฝงไว้ด้วยอารมณ์เศร้าจับหัวใจ
และเมื่อเรารู้สึกคิดถึงใครสักคนเมื่อนั้นความเหงาก็เดินทางตามติดมาด้วยทุกที เหมือนที่ฉันนั่งคิดถึงคุณอยู่ในเวลานี้
คืนนี้ฟ้าสวยเหลือเกิน ดวงดาวกระพริบพราวไปทั่ว เหมือนดวงตาสักร้อยพันดวง กระนั้น หากว่าหนึ่งในร้อยพันดาวเหล่านั้น เป็นดวงตาของคุณก็คงดีไม่น้อย ฉันจะนั่งมองให้คลายความคิดถึง ทว่าคุณกลับอยู่ไกลเกินกว่าที่เราจะสบสายตากันได้
คุณเคยรอใครสักคนไหมนะ รอคอยด้วยความหวังที่ดูเหมือนเลือนลางลงทุกวินาที มันมากกว่าความร้าวรานและยาวนานเหมือนไม่มีวันสิ้นสุด คุณจะเข้าใจสิ่งที่ฉันพูดอยู่ในขณะนี้ไหมนะคงไม่กระมัง ก็คุณไม่เคยต้องรอใครนี่นา
คุณรู้ไหม ฉันต้องยิ้มและโกหกทุกคนว่า ฉันไม่ได้เหงาและไม่ได้คิดถึงคุณแต่ใครหน้าไหนเล่าจะเชื่อ พวกเพื่อนๆ ต่างก็รู้กันดีว่าฉันมันพวกปากไม่ตรงกับใจสักเท่าไหร่ ตลกจังนะ ทำไมใครๆ ถึงเดาความรู้สึกฉันได้แม่นยำไปหมด หรือเพราะดวงตาของฉันมันฟ้อง คุณอีกนั่นแหละที่เคยบอกว่าดวงตาของฉันคือตัวแทนทั้งหมดของหัวใจ ด้วยยามที่ฉันได้รู้สึกอะไรขึ้นมาเพียงสักนิด ดวงตาของฉันมันจะบ่งบอกออกมาอย่าจะแจ้ง ไม่มีปิดบัง
ถ้างั้นดวงตาของฉันคงเศร้าน่าดูเลยสิคืนนี้ คุณทำอะไรอยู่นะ ตอนนี้จะคิดถึงฉันเหมือนที่ฉันคิดถึงคุณหรือเปล่า ดวงดาวที่โน่นจะสวยพราวเหมือนที่นี่ไหมหนอ หากคุณมองฟ้าแล้วส่งใจถึงฉันบ้าง ก็คงจะดีไม่น้อย
25 เมษายน 2545 12:28 น.
กาดาษ
ไม่เคยจะรู้เลย
ว่าวันคืนที่ผ่านเลยฉันจะทำร้ายเธอได้ขนาดนี้
ที่ผ่านมาฉันหลงคิดว่ามันเป็นความรู้สึกดี-ดี
แต่มาในวันนี้ ฉันเพิ่งเข้าใจ
เมื่อรู้ว่าทำให้ใจเธอต้องเจ็บ
ฉันก็ไม่อาจทนเก็บความรู้สึกในตอนนี้ได้
ฉันผิดจริงๆ ผิดอย่างไม่น่าให้อภัย
ผิดที่ใจร้ายทำลายความจริงใจจากเธอ
ได้แต่ซบหน้าลงแล้วร้องไห้
กับบางสิ่งที่ฉันทำไว้มันดูเพ้อเจ้อ
คิดว่าเป็นความรู้สึกดี-ดี ของฉันและเธอ
แต่สิ่งที่ฉันทำไว้กับเธอ..มันกลับเป็นการทำร้ายเธออย่างเลือดเย็น
หน้าส่วนตัว
586
