7 พฤษภาคม 2545 16:17 น.
กาดาษ
นั่งมองกีต้าร์ตัวเก่าที่ยังวางอยู่ที่เดิม
เจ้าความเหงาก็เดินทางมาเพิ่มเติมให้ใจหาย
นานแล้วสินะที่เธอคนดีจากไปไกลแสนไกล
แล้วฉันก็ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่เธอจะกลับคืนมา
เอื้อมหยิบกีต้าร์ตัวเก่านั้นขึ้นมาถือ
แล้วสัมผัสนิ้วมือลงไปด้วยความห่วงหา
เธอยังจำได้ไหมเพลงของใจที่เราเคยร้องร่วมกันมา
ที่เธอเคยบอกกับฉันว่ามันเป็นเพลงของเรา
ฉันยังจำมันได้เสมอ
ภาพของฉันและเธอในวันเก่า-เก่า
เธอเคยร้องเพลงรักให้ฉันฟังอย่างแผ่วเบา
เธอช่วยลบร่องรอยความเหงาออกไปจากใจ
แต่มาวันนี้เมื่อไม่มีเธอ
ความรู้สึกที่ฉันได้เจอคือความร้าวไหว
คิดถึงเธอมากนะ..มากจนไม่รู้ว่ามากเท่าไร
เพราะฉันยังเก็บเธอไว้ในส่วนลึกของหัวใจตลอดมา
26 เมษายน 2545 15:21 น.
กาดาษ
วันนั้นก่อนที่เธอจะไป
เธอได้บอกเอาไว้ว่าเธอไม่เคยรักฉัน
พอทีเถอะนะกับสิ่งที่ทำให้กัน
เพราะคงไม่มีวัน ที่เธอจะรักฉันอย่างแน่นอน
แล้วเธอก็เดินจากไป
ไม่สนใจคนที่เคยห่วงใยเมื่อครั้งก่อน
ไม่รับฟังแม้แต่คำพูดที่ฉันจะเว้าวอน
ไม่เหลือแม้ความเอื้ออาทรให้กับคนอ่อนแอ
จากวันนั้นจนมาถึงวันนี้
ความรู้สึกที่มีในหัวใจคนพ่ายแพ้
เริ่มดีขึ้นเพราะหัวใจจะไม่ยอมอ่อนแอ
ถึงแม้ว่ารอยแผล จะบาดลึกอยู่ข้างใน
ทุกอย่างกำลังจะผ่านไปด้วยดี
ถ้าในวันนี้เธอไม่หวนคืนมาใหม่
เธอกลับมาสะกิดรอยแผลที่ฉันพยายามซ่อนไว้ในใจ
เธอบอกว่าตั้งแต่จากไปก็ไม่เคยได้ความจริงใจจากใครสักที
เธอกลับมาเพื่อขอเริ่มต้นใหม่
และสัญญาว่าจะไม่มีวันทำร้ายฉันคนนี้
ที่ผ่านมาเธอขอให้ฉันลืมมันไปเสียที
เพราะนับแต่วันนี้จะมีแค่ฉันในใจ
แต่มันสายไปแล้วนะ
เพราะฉันไม่มีวันจะรักเธอได้ใหม่
กับคำพูดสุดท้ายก่อนที่เธอจะจากไป
มันฝังลึกอยู่ในใจแล้วฉันก็ไม่อาจมันลืมได้สักที
เธอมาทางไหนก็ขอให้กลับไปทางนั้น
ฉันไม่อยากจะรื้อฟื้นคืนวันให้ต้องเจ็บช้ำในตอนนี้
พอเถอะนะถ้าเธอยังเหลือความเห็นใจและหวังดี
ช่วยไปจากฉันที..แล้วฉันคนนี้จะไม่ลืมพระคุณ
26 เมษายน 2545 15:21 น.
กาดาษ
ฉันก็เป็นเพียงแค่ผู้หญิง
ไม่ได้เย่อหยิ่งกับใครที่ไหน
มีแต่เธอนั่นแหละที่เรียกร้องหาแต่ความจริงใจ
แต่ฉันก็ยังไม่เคยเห็นเธอมีให้ใครเลยสักที
จะมาเรียกร้องเอาอะไรกันนักหนา
รู้ไหมว่าเธอมันน่ารำคาญที่สุดเลยนะนี่
พอได้แล้วความจริงใจเขามีไว้ให้เฉพาะคนที่ดีดี
แต่สำหรับเธอคนนี้ ฉันคิดว่าอีกร้อยปีก็คงดีไม่พอ
แล้วที่มาว่าฉันเย่อหยิ่ง
อยากรู้จริงๆ ว่าเธอตัดสินที่อะไรกันหนอ
ถ้าเป็นเพราะความจริงใจที่ฉันไม่เคยมีให้กับคนหัวใจมอซอ
ฉันก็ขอเป็นผู้หญิงที่เย่อหยิ่งต่อก็แล้วกัน
26 เมษายน 2545 15:21 น.
กาดาษ
กับวันที่รู้สึกเหงา-เหงา
เมื่อได้นึกถึงวันเก่า-เก่า...เหงาก็จางหาย
ดูสิ..ถึงแม้ตอนนี้จะไม่มีเธออยู่ข้างกาย
แต่ฉันก็ยังยิ้มออกมาได้เมื่อ...คิดถึงเธอ
ไม่ว่าตอนนี้เธอจะอยู่ที่ไหน
อยากให้รู้ไว้ว่า..ใจฉันจะอยู่ใกล้ๆ เธอเสมอ
ไม่ต้องกลัวหรอกนะ..ว่าฉันจะลืมเธอ
เพราะฉันยังคิดถึงเธออยู่เสมอ..ในใจ
ไม่รู้ว่าเธอเคยคิดถึงกันบ้างหรือเปล่า
คืนวันเก่า-เก่า..เธอยังจดจำมันได้ไหม
ฉันอยากให้เธอคิดถึงฉัน..ตลอดทั้งวันนะคนไกล
ความคิดถึงของเราจะได้..แลกกันได้พอดี
26 เมษายน 2545 15:21 น.
กาดาษ
ขอโทษนะ..ที่เคยทำร้ายกัน
ขอโทษนะ..กับการกระทำของฉันที่เฉยชา
ขอโทษนะ..กับทุกเรื่องราวเลวร้ายที่ผ่านมา
ขอโทษนะ..ที่ไม่เคยเอ่ยคำร่ำลาดีๆ
ถึงแม้จะเอ่ยคำว่า..ขอโทษอีกกี่ร้อยกี่พันหน
ออกจากปากของคนที่ใจร้ายๆ คนนี้
ก็ไม่อาจทดแทนความเจ็บปวดที่เขาเคยมี
แต่ฉันก็ยังอยากให้เขารับรู้ประโยคนี้ด้วยตัวเอง
หน้าส่วนตัว
558
