20 กันยายน 2548 08:09 น.

คนเชิดเงา

เจ้าขาว

ไม่มีใครมองเธอ
ทุกคนมองเห็นแต่เงา
แม้แต่ตัวเราเอง

เงาสั้นในยามเที่ยง
ฉันรู้  เธอไม่ได้ตั้งใจ
มันเป็นไปเช่นนั้น

ยามบ่าย  เงายืดยาว
ฉันรู้ สิ่งแวดล้อมเปลี่ยนไป
เกินเธอจะหยุดยั้ง

เธออาจสนุกกับเงา
รูปทรงของเงาอาจเปลี่ยนแปร
เธอไม่อาจเปลี่ยนเธอ

วันที่เธอรู้ตัว
เรามองเงาของกันและกัน
เธอจะหัดเชิดเงา				
28 สิงหาคม 2548 20:23 น.

เรื่องของน้ำตา

เจ้าขาว



นอกจากนักแสดง

จะมีซักกี่คนที่อยากได้น้ำตา

ก็ในน้ำตาที่ดูใสนั้น

ล้วนอิ่มไปด้วยความรู้สึก

ทั้งดีและ เสียใจ  แต่ส่วนใหญ่เราจะมีน้ำตาเมื่อตอนที่เสียใจซะมากกว่า

บางทีอาจจะเพราะว่า

ในชีวิตเรามีเรื่องที่ทำให้รู้สึกดีใจจริงๆอยู่น้อย

 

เวลาร้องไห้ดีใจ  ความรู้สึกเหมือนได้รับอะไรบางอย่าง

เวลาร้องไห้เสียใจ  ก็กลับรู้สึกสูญเสียบางสิ่งบางอย่างไป

ต่อมน้ำตานั้น  อยู่ที่ตาจริงๆหรือ

 

แล้วใครรู้วิธีห้ามน้ำตาบ้าง

ทั้งที่เพียงเป็นแค่หยดน้ำ

ซึ่งราวกับจะหยุดไว้ได้ด้วยเปลือกตา

แต่สุดท้าย

ทั้งที่ใช้ทั้งสองมือแล้วก็กลับไม่อาจห้ามน้ำตานั้นได้

คงเพราะน้ำตานั้นถูกกลั่นมาจากความรู้สึกทั้งหมดที่มี

จึงทำให้มันหนัก  

บางครั้งก็หนักจนเกินจะแบกไว้ได้ด้วยหัวใจเพียงดวงเดียว

ตอนที่น้ำตาไหลออกมาอย่างมากมายนั้น

จึงทำให้เราเหมือนใจจะสลาย

ก็น้ำหนักที่มากมายนั้น ถาถล่มลงมาทับหัวใจในคราเดียว

บางคนอาจลำบากกว่านั้น

คอยกลั้นน้ำตาเอาไว้

หัวใจก็ต้องรับภาระแบกน้ำหนักน้ำตานั้นจนอ่อนล้า

สะสมนานๆเข้าก็เหมือนเขื่อนที่รอวันแตก

 

น้ำตาเป็นสิ่งพิเศษ 

ข้อความที่ไร้ถ้อยคำนั้น

บางเวลา

ก็เรียกร้องหาหัวใจอีกดวงมารับฟัง

และร่วมแบกน้ำหนักของมัน

และถ้าหัวใจดวงนั้นเป็นใจดวงเดียวกับที่เราปรารถนา

น้ำตาแห่งความสุขคงจะรินไหลในไม่ช้า

แต่ถ้าหัวใจดวงที่เราหมายปองนั้นเองที่ทำให้เรามีน้ำตา

เวลานั้น  

เราคงทำได้แค่ปล่อยให้หัวใจของเราพูดไปจนหมดแรง

 

 

ถึงอย่างนั้น

น้ำตาก็เป็นสิ่งสำคัญ

เพราะหัวใจไม่อาจพูดสิ่งใด

น้ำตาอาจจะเป็นหนทางเดียวที่เราจะสื่อสารกับหัวใจก็ได้

ไม่ว่าจะเป็นหัวใจของเราหรือหัวใจของคนอื่นก็ตาม
				
25 สิงหาคม 2548 16:29 น.

คนปลูกฝัน

เจ้าขาว

ในนาผืนนี้
ฉันหวังปลูกความฝัน
ฉันเริ่มถางความขมขื่นโล่งเตียน
เติมยิ้มและความอบอุนจนอุดมสมบูรณ์
ล้อมรั้วหัวใจไว้แน่นหนา มิให้ใครอื่นล้ำเข้ามา
เพียงว่า จะหว่านความรักของเธอลงไป
 
 
 
แม้ฤดูกาลจะโหดร้ายไปบ้าง
แต่
อย่างเดียวกับที่เมฆซ่อนรุ้งเอาไว้เสมอ
อย่างเดียวกับที่อีกฝั่งหนึ่งของโลกยังอุ่นไปด้วยแสงตะวัน
ความสุขไม่เคยจากเราไปนาน
 
เกษตรกรที่หว่านพืชแล้ว ย่อมเฝ้ารอสายฝนด้วยใจอดทน
แต่เกษตรกรที่เกรียจคร้านเท่านั้นที่เอาแต่นั่งคอยเฉยๆ
และเกษตรกรที่หอบน้ำเดินข้ามทุ่งอันแห้งแล้ง 
เพื่อจะนำหยดน้ำเล็กๆกลับมาชโลมลงในผืนนาของเขา
ฉันเชื่อว่าผืนนานั้นจะยังสมบูรณ์อยู่เสมอ
 
 
 
ในทุกๆเช้า
ฉันจะออกเดินสำรวจจนทั่ว
คอยทุบก้อนดินให้แหลกลงจนละเอียดเนียน
และพรวนจนร่วนฟู
ในนาสี่แปลงนี้เตรียมไว้เพื่อปลูกพืชชนิดเดียว
วัชพืชอื่นใดจะถูกถอนรากออกจนหมด
 
 
ฉันไม่รู้ว่าฝนจะตกมาเมื่อไหร่
แต่ฉันหวังว่าผืนดินแห่งนี้
จะเป็นที่ที่เมฆหอบฝนและสายรุ้งกลับมาพักพิงเสมอ				
18 สิงหาคม 2548 09:24 น.

หลงฤดู

เจ้าขาว

กวางน้อย
เจ้าอยู่มุมไหนของท้องฟ้า
หรือแอบอยู่หลังเงาจันทร์
 
ชายชราในชุดสีแดง
จะมองเห็นป้ายไหม
ปล่องไฟนี้ทำความสะอาดแล้ว
 
ในตอนเช้า
ถุงเท้ายังว่างเปล่า
ไม่มีหิมะให้เห็นแม้สักนิด
 
ใช่สิ
นี่มันหน้าร้อน
แล้วทำไมเราจึงรู้สึกหนาวอย่างนี้
 
หน้าหนาวนี้
คุณตาชุดแดงที่เคารพ
ผมขอความรักห่อใหญ่ๆจะได้ไหม				
14 สิงหาคม 2548 08:30 น.

รูปทรงของความรู้สึก

เจ้าขาว

ในระหว่างบรรทัด
เธอค้นพบอะไรบ้างไหม
จดหมายที่ซ่อนอยู่

บนรอยสีและฝีแปรง
เธอมองเห็นอะไรบ้างไหม
จิตรกรรมของความฝัน

ยามเสียงเพลงบรรเลง
เธอจะได้ยินรึไม่
หัวใจเริ่มหัดพูด

ในสลัดจานนั้น
มีมากกว่าอาหาร
รสชาติของความห่วงใย

จากภาพถ่ายถึงอ้อมกอด
รสจูบหรือช่อดอกไม้
ทั้งหมด
ล้วนมีรูปทรงเดียวกัน				
Calendar
Lovers  0 คน เลิฟเจ้าขาว
Lovings  เจ้าขาว เลิฟ 0 คน
Calendar
Lovers  0 คน เลิฟเจ้าขาว
Lovings  เจ้าขาว เลิฟ 0 คน
Calendar
Lovers  0 คน เลิฟเจ้าขาว
Lovings  เจ้าขาว เลิฟ 0 คน
ไม่มีข้อความส่งถึงเจ้าขาว