9 มีนาคม 2531
.....เพล้ง...!!!!!!!
เสียงกรอบรูปกระจกที่แขวนไว้บนหัวนอนหล่นกระแทกหัวข้าพเจ้าอย่างแรง
แต่แปลก..กลับไม่มีร่องรอยของบาดแผลแม้แต่นิดเดียว...เป็นกรอบรูปของ
ย่าทวดที่แขวนไว้มานานพอดู.....ข้าพเจ้าค่อยค่อยลุกขึ้นแล้วเก็บเศษกระจกที่เกลื่อนเตียงจนหมด...ในใจไม่ได้คิดอะไรคงเป็นเพราะทั้งลวดและเหล็กที่ผูกรั้งกรอบรูปคงเป็นสนิมทำให้เกิดเหตุการณ์แบบนี้........กริ๊งๆๆๆๆ.....กริ้งๆๆๆๆๆ...เสียงโทรศัพท์บ้านดังลั่นข้าพเจ้าคิดว่าคงเป็นพวกเพื่อนๆ โทรตามไปงานเลี้ยงในวันที่สำเร็จการศึกษาเพราะวันนี้การสอบทุกอย่างสิ้นสุดลงแล้ว..........
..... " ฮัลโหล ว่าไงพวกแก " ข้าพเจ้ากรอกเสียงไปก่อ
หน้าส่วนตัว
10
0
0
