อย่าฝากหวังฝากใจให้ฉันเก็บ เคยหนาวเหน็บหนาวใจมาหลายหน พอแล้วพอไม่อยากรักให้วกวน กลัวใจคนร้อยเล่ห์เพทุบาย สร้างวิมานลอยฟ้าคราแรกรัก แล้วก็ผลักลงมาฟ้าสลาย กลัวเหลือเกินคำหวานของผู้ชาย พอเขาหน่ายแล้วทิ้งหญิงระกำ อย่าฝากคำว่ารักขอคืนกลับ อยากจะพักหัวใจที่บอบช้ำ ไม่อยากเชื่อใครแล้วในน้ำคำ เคยถลำความเจ็บเก็บเรื่อยมา อย่ามาฝันทำอย่างไรก็ไร้ผล ประตูกลกั้นแล้วอย่างแน่นหนา อย่าหวังเลยชาตินี้เงากานดา คงได้แหงนมองฟ้าทุกคราคืน..........
2326
14
0
หน้าส่วนตัว
