แอ็ปเปิ้ล
สองเท้าของฉันก้าวออกมาจากชีวิตคนเคยรัก
นั่งมองโลกในมุมที่เหมือนไม่เคยรู้จักมาก่อน
ก้ำกึ่งอยู่ระหว่างความเสียใจกับเยื่อใยที่ยังอาทร
ความสุขมันถมทับซ้อนอยู่กับความเจ็บลึกในหัวใจ
ยิ้มและร้องไห้ได้ในเวลาเดียวกัน
คล้ายโลกแห่งความจริงและความฝันอยู่ด้วยกันใกล้ ๆ
มีชีวิตอยู่เพื่อตัวเอง แต่บ่อยครั้งที่รู้สึกเหมือนเกิดมาเพื่อใคร
บางสิ่งไขว่คว้ามาได้ แต่สุดท้ายเมื่อมองหาไปกลับไม่มี
ใช้ชีวิตปกติ...เหมือนอย่างเดิมทุก ๆ วัน
เดินผ่านไปที่เดิมของเธอกับฉัน ...
ลึก ๆ อยากให้เราเจอกันอีกครั้งตรงนี้
หัวใจสั่นไหว...ยิ่งอยากลืมเธอเท่าไหร่...
กลับยิ่งรักเธอมากขึ้นทุกที
ทำไมอานุภาพความอ่อนแอท
1895
7
0
หน้าส่วนตัว
