ถ้าความรักเปรียบเป็นเช่นดอกไม้ ที่มีไว้มอบกับคนทั้งหลาย จึงมีคนต้องการอยู่มากมาย และสุดท้ายใครกันได้ครอบครอง คนบางคนมีรักทั้งชีวิต ไม่ต้องคิดครวญใคร่ใจเศร้าหมอง ไม่ต้องทำก้มหน้าน้ำตานอง ไม่ต้องเป็นที่สองรองจากใคร แต่อีกคนกลับต่างที่ต้องเจ็บ จำฝืนเก็บคำรักจนหวั่นไหว คอยปิดบังมิบอกกับใครใคร ทั้งหัวใจร้องขอเฝ้ารอรัก บทสรุปของเรื่องคืออะไร จนจิตใจอ่อนล้าเจียนจะหัก เหนื่อยมามากจนพอขอหยุดพัก ขอปล่อยรักไปเป็นเช่นตามเดิม