แก้วประเสริฐ
ชายคนหนึ่งหวังอบอุ่น
ให้รีบเขียนก่อนตายวายชีวาตม์
อาจถึงฆาตตามติดจะผิดหวัง
ที่แสนรักล้วนซ้องร่ำร้องพลัง
สิ้นหน้าหลังคงถ้อยร้อยหวนมา
มุ่งเดินหน้าอ่อนล้าพะว้าหลัง
ปราศความหวังสิ่งใดสุดไขว่หา
หลบหลีกหนีห้วงใจใช่ไร้ลา
แม้นระอาทางแฝงแห่งแรงชวน
ดั่งเก็จน้ำพร่างพรายโลมไร้แหล่ง
ที่เคลือบแคลงสู่แสงแฝงร้อนหวน
ครั้นบรรจบเหลี่ยมมุมรุมเรรวน
จนปั่นป่วนฝากพื้นยากคืนกลาย
ฝากฤดูแห่งกาลผ่านล่วงพ้น
เคล้าปะปนห้วงชีวิตปลิดสลาย
ย่อมหมุนเวียนซ่านฟุ้งผดุงคลาย
ผ่านเงามลายจับไว้คล้ายแฝงใจ
ครั้นเดินทางสิ่งพ้นจรดลแล้ว
พลิกฝ่าแนวอวลอบบรรจบใส
แต่ห้วงลึกซ่อนเร้นยากเน้นใน
หน้าส่วนตัว
1191
12
0
