บ้านวรรณกรรมคนตัวเล็ก
ช่างเป็นวันเงียบเหงาคนเศร้าจิต
ใคร่ครวญคิดคำนึงถึงวันก่อน
ได้แต่เหงาเศร้าจิตคิดอาวรณ์
ทั้งทอดถอนหัวใจในเวลา
โตอีกปีแล้วเราเจ้าตัวเล็ก
มิใช่เด็กเหมือนก่อนดอนเดียงสา
อยากจะร่ำร้องไห้ไร้น้ำตา
อนาถาชีวิตอนิจจัง
ความผูกพันมั่นหมายในวันเก่า
ไม่เหลือเงาความฝันฉันเคยหวัง
แม้จะพร่ำรำพันวันร้อยครั้ง
ฟื้นความหลังกี่หนก็จนใจ
เช้านี้ช่างวังเวงเคว้งคว้างนัก
อยากจะทักสักคนบนทางใฝ่
ยิ่งถวิลจินตนายิ่งอาลัย
จิตร่ำไห้กู่ก้องร้องเรียกเธอ
------------------------------
บ้านวรรณกรรมคนตัวเล็ก
๑๕ พฤษภาคม ๒๕๕๐
998
4
0
หน้าส่วนตัว
