หน้าส่วนตัว
ทุกขณะคือวันอันมืดมน
ทิ้งขว้างมิสืบค้นหาคุณค่า
เคลื่อนวนคล้ายวงเข็มนาฬิกา
คอยสักครามีคนชี้หนทาง
อาบไอแดดเหม่อมองละอองฟ้า
เพราะรู้ว่าช่วงวัยยังไกลห่าง
วันนี้ที่มาเยือนจึงเลือนลาง
ปล่อยวันอันเปล่าร้างให้ผ่านไป
ล่วงเวลามากมายได้พ้นผ่าน
จนพลาดการเริ่มต้นหนทางใหม่
คล้ายมิอาจคว้าดวงตะวันไกล
ลอยลับในครรลองของเวลา
คือวิถีวันเวลาอันสับสน
คนหนึ่งคนไม่ใส่ใจไร้คุณค่า
ช่วงวัยได้ทบซ้อนมิย้อนมา
คอยเวลาผ่านพ้นจนจำใจ
1124
2
0
