14 มิถุนายน 2556 19:19 น.

ยอดหญ้าเบนเอนไหวในความว่าง..

ประภัสสุทธ

สงบเย็นเห็นโลกโบกศานติ

ชั่วขณะสมาธิสติตั้ง

ละเลื่อมเงาเทาแสงแสดงพลัง

ฉายมนต์ขลังหยั่งยอดหญ้าระย้างาม

 

สดใหม่ใสกระจ่างสว่างจิต

ความคิดดิ้นติดกับกับคำถาม

จะหยุดยื้ออย่างไรไว้ในความงาม

ทุกโมงยามยอดหญ้ายังงามอยู่

 

ลองหยุดย้อนความถามตนก่อน

คำสอนเรื่องความงามตามความรู้

ถูกถกความตามสังคมชมเชิดชู

ต่างตีความตาม "ตัวกู" รู้ว่างาม

 

งามงดหมดจดจิตบรรเจิด

พิเลิศเพลิดเพลินเกินมองข้าม

ขาวใสไร้ริ้วรอยพลอยเพ้อตาม

นี่คือความงดงามตาม "จิตกู"

 

ลองหยุดย้อนความถามตนก่อน

กาพย์กลอนสอนใจใยถึงรู้

ดั่งภาษิต " กูคิด จึงมีอยู่ "

จิตจึ่งกระโจนสู่การยึดติด

 

ชั่วขณะถนัดนึกตึกตรองชัด

กระบวนทัศน์สลัดทิ้งพึ่งพิงจิต

ปล่อยปลด ลด ละ วาง สางความคิด

สิ่งใดใดใช่ถูกผิดจิตปล่อยวาง

 

๏ ปล่อยวางว่างห่างจากตัวตน

เลิกหาล่าเหตุผลมาก่นอ้าง

เผชิญพบทบทวนด่วนปล่อยวาง

อย่าเก็บกักถักถ่างทางอารมณ์

 

แล้วโลกจะสงบพบสันติ

ชั่วขณะสมาธิที่เหมาะสม

ผลิโผล่โตเติบจากเปือกตม

จักบานบ่มห่มโลกให้ร่มเย็น

 

ยอดหญ้าอ้าบานเบ่งเร่งเหี่ยวเฉา

สีสันบั่นบรรเทาทุกสายเส้น

แตกตายสลายรวงร่วงกระเด็น

ความงามที่แลเล่นล้วนลวงเรา

 

จึงจับจิตจดจ่อปัจจุบัน

สติสงบมั่นกลั่นความเขลา

สว่างสัจธรรมนำร่มเงา

เปิดม่านบ้านจิตเก่าเกิดสุขเย็น

 

สงบเย็นเห็นโลกโบกศานติ

ชั่วขณะสมาธิจิตชัดเด่น

ละเลื่อมเงาเทาแสงแสดงเล่น

ยอดหญ้าเบนเอนไหวในความว่าง !!!

ไม่มีข้อความส่งถึงประภัสสุทธ
>