คนลานเทวา
ฉันฝ่าความเดียวดายมาทายทัก
เธอคนรักในสายลมหนาว
เก็บความเหงาเล่าบอกเจ้าดอกดาว
พร่ำคิดถึงทุกเรื่องราวที่ผ่านมา
นานแล้วหนอหนทางที่ห่างหาย
เหมือนความตายซ่อนเร้นไม่เห็นหน้า
ที่เคยพบสบซึ้งถึงแววตา
ก็เลือนลาแรมร้างอ้างว้างใจ
ร้าวแต่โศกสายลมที่พรมเห่
อยู่กับความว้าเหว่เหมือนบอดใบ้
ถามคืนล่วงห่วงหามรรคาใด
จะโอบกอดเงาคนไกลด้วยอาทร
ให้โลกคนเดียวดายได้คลายเหงา
ประโลมฝันบรรเทายามไหวอ่อน
ผ่านค่ำคืนสับสนของคนจร
ลบรอยคราบเปียกปอนของน้ำตา
เพียงเศษเสี้ยวอาทรอันอบอุ่น
ประดับฝันละมุนปรารถนา
ด้วยรอยยิ้มแทนคำตอบที่มอบมา
ก็ชื่นแล้วในอุราของคนทุกข์
..............................
โดยคำ ลาน
1668
3
0
หน้าส่วนตัว
