ม้าก้านกล้วย
ผืนทรายว่างกว้างไกลไม่เห็นขอบ
ลมพัดหอบเม็ดผงลงกัดกร่อน
มิมีร่มเงานักให้พักร้อน
มิพอผ่อนผายแรงแห่งสุรีย์
เป็นอาณาน่ากลัวทั่วทุกย่าน
แสบสะท้าน แดดสะท้อน กร่อนวิถี
จะหางามงดใดที่ไหนมี
ร้อนฤดี ใจกาย แทบวายวาง
ผืนน้ำว่าง กว้างไกล ไม่เห็นฝั่ง
คลื่นหลั่ง ไหลกรู สู่เบื้องล่าง
โหมลม โถมถั่ง ดั่งครวญคราง
ณ กึ่งกลาง ห้วงนที มิสวยงาม
ระลอกแล้วระลอกใหม่ ก็ไล่หนุน
ฟองขุ่นคลั่งขู่ ดูล้นหลาม
ระลอกแล้วระลอกเล่าเฝ้าติดตาม
จนกว่าน้ำ จะสิ้นสุด ตรงจุดนั้น
เวิ้งทรายกลับกลายเป็นชายหาด
คลื่นสาดกลับกลายเป็นพรายผัน
น้ำร้ายทรายแล้งรู้แบ่งปัน
กลับคืนชื่นชีวันในทันที
จุดบรรจบครบครรลองทั้งสองสิ่ง
ค
1950
2
0
หน้าส่วนตัว
