มารแมงมุม
มิกล้าคิดกล้าหวังกลัวพลั้งผิด
มีชีวิตผ่านไปในวันหนึ่ง
มีเรื่องงานรับผิดชอบกรอบคำนึง
มิหวังพึ่งพาใครใจแข็งแรง
เหนื่อยก็นอนผ่อนพักสักหนึ่งตื่น
เพื่อยิ้มชื่นจากฝันอันปรุงแต่ง
มีหัวเราะมีน้ำตาราคาแพง
คุณค่าแห่งศักดิ์ศรีที่มีพอ
กับคำพูด ไม่มีใคร ใครสักคน
ทอดเงาตนบนทางเท้าโศกเศร้าต่อ
ยิ้มเหงาเหงาเดียวดายไร้วันรอ
ไม่ร้องขอให้เขาหยามประณามใจ
รับผิดชอบตัวเองเก่งไว้นะ
สู้เพื่อจะเติมฝันวันยิ่งใหญ่
กับภาระหน้าที่ยังมีใจ
แต่กับ ใคร ใจละลายหายมืดมน
เพราะเคยคิดเคยหวังแล้วพังครืน
ทั้งที่ตื่นมิได้หลับจึงสับสน
ยกสองแขนมาสอดกอดอกตน
แม้บางคนไม่กอดยังรอดตาย
มิ
1505
4
0
หน้าส่วนตัว
