ช่ออักษราลี
อาลัยทุกวีรชนคนกล้า
คือดอกไม้ประชาน่าถนอม
บัดนี้ร่วงโรยดินสิ้นพะยอม
จักขับกล่อมมิ่งมิตรจงนิทรา
๏ ร่วงแล้วร่วงเล่าเจ้าดอกไม้
ถูกลิดก้านรอนใบใจโศกศัลย์
หล่นกรูกราวหนาวสะท้านผ่านรอยวัน
พรุ่งนี้นั้นดอกไม้บานทั่วลานไทย
๏ หว่านเมล็ดเพาะกล้ามาแรมปี
เพื่อก่อหน่อชีวีดอกไม้ใหม่
เพื่อหยั่งรากความดีที่ไผท
เพื่อแตกใบก้านนั้นเป็นปัญญา
๏ ปลูกปัญญาทั่วแคว้นทั่วแดนดิน
ให้ประเทืองเรืองชีวินถิ่นรากหญ้า
แล้วรดน้ำพรวนดินด้วยเมตตา
ใส่ปุ๋ยแห่งศรัทธาหวังหญ้างาม
๏ อนิจจา ! โศกเศร้าเร้ารุมจิต
ดอกไม้ร่วงชีวิตกลางสนาม
ด้วยมือใครอำมห
5570
16
0
หน้าส่วนตัว
