จงติดปีกบินไปจากความฝัน
ใช้ชีวิตเพื่อวันอันเปิดเผย
หวังให้เธอพบค่าความคุ้นเคย
แม้คืนวันล่วงเลย...อย่าเอยลา
ใช่ว่ายึดไว้เพียงคืนวัน
อยู่กับปัจจุบันที่ฝันหา
เมื่อบทกลอนฤดูร้อนเริ่มอ่อนล้า
ฉันพร้อมจะนำพาสายฝนพรำ
ติดปีกบินไปพร้อมวันเวลา
พบว่าเดินเดียวดายใต้ฝนพรำ