ณ หนทางดูอ้างว้างช่างเงียบเหงา มีความเศร้าเคล้าเป็นเพื่อนเหมือนตอกย้ำ ที่ทางเปลี่ยวช่างเดียวดายให้เตือนจำ ทุกก้าวย่างมิล่วงล้ำถลำทาง มีเพียงเราก้าวเท้าใจเบาหวิว ลมแผ่วพลิ้วปลิวสะบัดพัดไสถาง ไหวหญ้าเอนเล่นลมภิรมย์พลาง ดูปล่อยวางมิอ้างว้างริมทางเรา ขอพักเหนื่อยเมื่อยล้าขาเริ่มอ่อน ได้พักผ่อนร้อนพลันเย็นเอนอิงเสา ได้ใคร่ครวญครุ่นคิดชีวิตเรา มิขลาดเขลาเฝ้าจดจำนำทางเดิน พลันลุกยืนฝืนสู้มิอยู่ย่ำ จะคืนค่ำยังเดินอยู่มิห่างเหิน สตินำส่องสว่างที่ทางเดิน จะแสนไกลก็ไม่เกินกำลังเรา...
1398
4
0
หน้าส่วนตัว
