วรรธนภิโยกุล
อาจเป็นเพราะความพลั้งเผลอ
ที่เจอเธอเธอเองก็คงเหงา
จึงเกิดเรื่องราวระหว่างเรา
ที่จะคอยเป็นเงาติดตามใจ
เพียงแค่นึกถึงเรื่องราวครั้งนั้น
หัวใจทำไมต้องไหวหวั่นถึงเพียงนี้
ก็แค่คนสองคนกับคืนเหงาเก่าๆเคยมี
แค่วันเวลาไม่กี่วินาทีที่เรามีกัน
ขอบคุณสำหรับวันเวลาที่มีค่า
ขอบคุณที่ให้รักตอบแทนมาถึงเพียงนี้
ขอบคุณความห่วงใยความหวังดี
ขอบคุณทุกๆนาทีที่เคยมีกันและกัน
เมื่อเราไม่อ่านย้อนเวลาได้
ฉันจะทำใจคิดเสียว่าเป็นเพียงฝัน
จะเก็บเธอไว้ในลมหายใจของทุกวัน
ให้เธอรู้ว่ายังมีฉันที่ยังเฝ้ารอเธอ
ไม่ว่าจะนานสักเพียงไหน
ไม่ว่าอะไรๆจะแปรผัน
แต่ควารู้สึกดีๆที่เรามีให้กัน
จะเก็บมันไว้ในความทรงจำตลอ
972
3
0
หน้าส่วนตัว
