ฤกษ์ ชัยพฤกษ์ คิดถึงนางสาวใบไม้หายไปนานนัก รอเมื่อไหร่จะกลับมาบ้านกลอน
มองใบไม้พลิกพลิ้วปลิวตามลม หัวอกตรมขมขื่นฝืนไม่ไหว แรงกระแสร์ลมหวนป่วนหัวใจ คงพาเธอไปไกลเกินคำนึง ด้วยอุ่นไนวลีมีต่อกัน ได้สร้างฝันรู้สึกเกินนึกถึง เพิ่มพลังฝังแกนแน่นติดตรึง อุปสรรคผลักดึงไม่หวั่นใจ ความปราณีมีให้ได้ส่งเสริม "เพื่อต่อเติมความฝัน..อันสดใส ระยะทางต่อแต่นี้..ที่ยาวไกล จะชำนะฤๅปราชัย..ในมือเธอ" ระยะทางคงไกลจนสุดกู่ เกินรับรู้เพ้อภวังก์ยามนั่งเผลอ เหมือนลมปลิวใบไม้ไกลเกินเจอ คงเขินเก้อสิ้นใจที่ปลายทาง มีความหวังกระพริบเพียงริบหรี่ ทำสิ่งดีต่อไปไร้สิ่งขวาง เป็นฐานรากพากเพียรไม่ละวาง ฟ้าเบื้องหน้าคงสว่างเข้าสักวัน
1737
2
2
หน้าส่วนตัว
