ผืนฟ้าแปรเปลี่ยนไปในทุกขณะ เสมือนพันธะผกผันพลันสลาย เพียงครู่ฤดูกาลหนึ่งซึ่งพร่างพราย แล้วเลือนดับลับหายตามรอยทาง สีครามยามตะวันรอนตอนตกดิน ตะวันสิ้นคลอเสียงเศร้าเคล้ามิห่าง ละอองอุ่นขุ่นในหลั่งดั่งครวญคราง อยู่ท่ามกลางความขมขื่นสะอื้นใจ สายลมเหนือกระหวัดรัดจนหนาวเหน็บ รวดร้าวเจ็บเจียนจนจะทนไหว น้ำคำเคยพร่ำเพียรเอ่ยความภายใน พลิ้ว พลิ้ว ปลิวลับไกลสุดสายตา จมจ่อมในวังวนที่วนเวียน แม้สายชลมิไหลเปลี่ยนคืนย้อนหา เพียงฝันร้ายกระหน่ำซ้ำโรยรา รอยรักร้าวลงตรงหน้าให้จารจำ
958
3
0
หน้าส่วนตัว
