Prayad
ครูแม่พิมพ์ชาติไทยวิไลล้ำเคยสอนรำกรีดกรายตั้งหลายท่าช่วยจัดมือจัดแขนแสนระอาตามประสาเด็กซนไม่สนใจแกล้งรำถูกรำผิดจริตถ่อยครูก็พลอยพร่ำบ่นสุดทนไหวเอาไม้เฆี่ยนก้นทีนี่กระไรสอนแล้วไยไม่จำยังทำผิดคุณครูสาวพราวพริ้งสมหญิงนักนักเรียนรักทุกคนเฝ้ายลพิศแต่เราสิไม่เหมือนชอบเบือนบิดแม้เพียงนิดไม่รักเลยสักทีเกลียดไม้เรียวเคี่ยวเข็ญทุกเย็นเช้าเหมือนเร่งเร้าให้ทุกข์ไร้สุขขีฟ้อนรำไปขัดข้องต้องถูกตีนั่นหลายปีเมื่อครั้งที่ยังเรียนแม้บัดนี้คุณครูผู้เลอลักษณ์ยังเน้นหนักตำราไม่พาเหียนสอนเด็กๆคนยากอย่างพากเพียรแต่เราเปลี่ยนความหลังเคยชังครูอยากจะมาคำนับรับเรียวไม้เพราะหัวใจเริ่มซนขาดคนรู้ช่วยกำราบปราบใจให้น่าดูด้วยร