ลืมตาตื่นยืนมองโลก..โลกใบเขียว ช่างปราดเปรียวแต่เปลี่ยวเหงาให้เฝ้าหา คนของใจที่อยู่ไกล...ไกลสายตา ดุจดังว่ายิ่งฟ้ากั้น...สุขพลันวาย อยากจะซบ..ซบลงตรงแทบตัก เอ่ยคำรักประจักษ์ใจไม่ห่างหายหาย ยังยืนยันรักมั่นจนวันตาย แม้สุดท้ายจะกลับกลายได้ตรอมตรม วันฉันรอกี่วันหนอขอนับนิ้ว วันลิบลิ่วปลิวจำนวนชวนขื่นขม วันยิ่งนานยิ่งผ่านพ้นทนระทม ดูโง่งมตรม...เมื่อเหงาเจ้าปราดเปรียว ไม่เป็นไรเมื่อใจยอม..ยอมเพียงรัก มิหาญหักปักใจรอแม้ห่อเหี่ยว ชีวาวายอมตายอยู่คู่รักเดียว แม้ทางเลี้ยวมิสุขสมให้ชมเชย
1148
25
0
หน้าส่วนตัว
