เชษฐภัทร
ลมหายใจ เจียนขาด บาดใจนัก
เมื่อเห็นภาพ มันหนุนตัก ยอดรักอยู่
หมดเรี่ยวแรง แข็งขืน จะฝืนดู
น้ำตาพรู ไหลพร่าง อย่างแค้นใจ
ป่าวประกาศ เป็นกลอนแปด แผดศัพท์เสียง
ร้อยรอยช้ำ ร่ำเจรียง สำเนียงไหว
ใครจะหนุน ตักใคร ก็ช่างใคร
จะขอลบ จากใจ ไม่ขอจำ
เสียแรงรัก ภักดี กี่ปีแล้ว
ห่วงดั่งแก้ว นพเก้า เฝ้าครวญคร่ำ
เสียแรงเขียน เพลงร้อย เป็นถ้อยคำ
กลั่นลำนำ ย้ำสลัก ว่ารักจริง
น้ำตาริน ไหลพร่าง อย่างเงียบเงียบ
มันเย็นเฉียบ ช้ำใน เพราะใจหญิง
ชีวิตสิ้น แหล่งพัก ไร้หลักพิง
เพราะความรัก ถูกทิ้ง ยิ่งน้อยใจ
กลั้นใจปลุก ปลอบขวัญ ที่ปั่นป่วน
คิดทบทวน ครวญคร่ำ พลางร่ำไห้
กลั้นเสียงโฮ อโหสิกรรม ย้ำ
1563
9
0
หน้าส่วนตัว
