โคลงดั้น ลมโรยโชยพัดพลิ้ว โศกคราว เดือนเด่นดาวดับมืน หม่นฟ้า ราตรีที่ปวดร้าว ใจแย่ แพ้ใจ ร้องไห้เพียงเหว่ว้า คร่ำครวญ เดียวดายไร้คนข้าง เคียงกาย กอดก่ายหมอนลำพัง อย่างนี้ เหงาเศร้าซ่าบมิวาย บอบแท้ ใจเอย หาใครต่างไร้ลี้ ไป่มี ล้าแรงโรยเหนื่อยแล้ว ใจเอย อ่าอกเอ๋ยอ่อนเอ่อ อิ่มช้ำ ใจเจ็บเก็บอย่างเคย แสนหน่าย แล้วนา ใช่กลับไม่ย้ำซ้ำ ดั่งเดิม หนาวเหน็บหนาวเรานี้
1048
3
0
หน้าส่วนตัว
