ทิวาวารร่ำลาเวหาหน ราตรีดลสู่ห้วงเวหาหาว จันทร์อร่ามสดใสไล้แสงพราว ล้านดวงดาวแจ้งแจ่มแต้มนภา หนาวน้ำค้างพร่างพรมประโลมโลก ลมพัดโบกพริ้วไหวสายหมอกหนา เพียงเดียวดายพเนจรรอนแรมมา จากฟากฟ้าหาฝั่งฝันอันแสนไกล คมเวลาบาดบากจากอดีต ริ้วรอยขีดกรีดยับนับไม่ไหว เพียรถางถากขวากหนามท่ามพงไพร ค่ำมืดไหนฝากร่างกลางดาวเดือน จากฟากฟ้าหาฝั่งฝันแสนนานเนิ่น เจ็บปวดเกินทนได้หาใครเหมือน เพียงเสาะหาฟากฝั่งอันรางเลือน กายใจเปื้อนน้ำตามิล้าหวัง
1444
22
0
หน้าส่วนตัว
