นั่งบนแคร่ แขนลอด เอากอดเข่าใต้สะเดา มองจันทร์ นั้นเลือนหายเห็นดวงผอม เพียงเสี้ยว ดูเดียวดายคอนนี้กราย หลบเขา หนีเราไป ทั้งหริ่งและ เรไร เริ่มให้เสียงส่งสำเนียง ลำนำ เหมือนร่ำไห้เรานิ่งฟัง ยังเศร้า เพราะเหงาใจดูกระไร เย้ยหยัน คนรัญจวน เจ้าเย้ยข้า ว่าเขลา หรือเปล่าหนอที่คอยรอ คนไกล ให้คืนหวนหรือว่าเจ้า ทุกข์ท้น จนคร่ำครวญสองเราล้วน คนไข้ ที่ใจตรม ข้าจะรอ จนกว่า ชีวาลับเผื่อเธอกลับ เมื่อไร ได้สุขสมแต่คืนนี้ สองเรา เศร้าซานซมแสร้งภิรมย์ แม้ใน ใจอาดูร
2749
2
2
หน้าส่วนตัว
