คนกุลา
.
ความคิดถึงซึ้งใจใครคนหนึ่ง
คนที่ซึ่งคนึงหาว่าสุดหวง
ยามเธอห่างร้างแสนแดนโลกลวง
ระวังบ่วงห่วงว่าคอยท่าเตือน
เคยหนุนตักพักว่างต่างเขนย
ลมรำเพยพัดพาคราไร้เพื่อน
หลบมาเถิดทุกข์ปร่าอย่าแชเชือน
คืนยังเรือนรักฝันตักนั้นคอย
เสลูบผมพรมคำที่พร่ำบอก
อย่าหลงออกนอกทางทุกสั่งถ้อย
หลับตาพริ้มยิ้มย้ำซุกสำออย
ฝันคิดลอยเลยนานเคยผ่านตา
บ้านเรือนริมหลังโล่งใกล้โค้งน้ำ
เสียงงามขำพร่ำวอนสอนภาษา
เพียรย้ำสั่งหวังลูกปลูกฝังมา
ทุกวาจาจดจำยังย้ำจินต์
หลายเพลาคราจากไกลฟากอก
เหมือนดาวตกยามสางก็ร้างสิ้น
ตั้งแต่นี้ต่อไปฤๅได้ยิน
ใครคอยรินหัวใจให้เมตตา
จากวันนั้นถึงวันนี้กี่ปีแล้ว
เพีย
1727
18
0
หน้าส่วนตัว
