หัวใจล่องลอยอ่อนไหวอยู่กลางฟ้า น้ำตาร่วงหล่นลงมากลบฟ้านั่น ดวงดาวที่ทอแสงพราวข้างเงาจันทร์ จึงเลือนลางเพราะความฝันเปื้อนน้ำตา พิงเก้าอี้ ลูบหัวตุ๊กตาตัวโปรด มันคงไร้ประโยชน์ที่จะลืมความปวดปร่า เมื่อเป็นได้แค่ใครที่ไร้ความหมายในแววตา สุดท้าย วันหนึ่งสักวันแม้แต่ท้องฟ้า ก็คงไม่แคร์
757
2
0
หน้าส่วนตัว
