นรศิริ
พึงสำนึกในพระคุณ
โดดเด่นเป็นนักหนาหาใดเท่า
ไม่ว่าเราหรือเขาเข้าอาศัย
ทั้งยากดีมีจนท้นเข็ญใจ
ก็ต้องไปพักผ่อนนอนด้วยกัน
ทุกวันผ่านหันมองแล้วต้องคิด
ทุกชีวิตสุดท้ายไปที่นั่น
แล้วใยเขาไม่เห็นเป็นสำคัญ
กลับหวาดหวั่นคำนึงพรั่นพรึงใจ
มองให้ลึกตรึกให้ซึ้งถึงคุณค่า
ยืนหยัดอย่างผู้กล้าหาหวั่นไหว
แม้นซากเหม็นเน่าหนักสักเพียงใด
หรือเปลวร้อนควันไฟยังทานทน
จึงสมควรแล้วหนอยกยอท่าน
ฌาปนสถานศักดิ์สิทธิ์ทุกแห่งหน
เป็นผู้เก็บสังเวชทุเรศชน
เราทุกคนนั้นไซร้ได้พักกาย
ถ้าท่านพอจะหาภาพได้กรุณานำมาลงให้ด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ