เวลาแห่งความสุขมักผ่านไปเร็วนัก วันใดที่เริ่มเรียนรู้กับรักที่ค้นหา ทุกสิ่งทุกอย่างกลับดูเหมือนภาพลวงตา ที่เลือนหายไปกับวันเวลาจนเริ่มกลัว เมื่อฉันได้เรียนรู้ใจตัวเองอีกครั้ง กลับหวาดหวั่นกลัวความหวังมืดสลัว ถ้าหากความสุขผ่านไปเร็วโดยไม่รู้ตัว คงไม่อาจทนกับความหมองมัวที่อยู่ในใจ ฉันอาจเหมือนเจ้าสาวที่กลัวฝน เพราะลังเลกับความรู้สึกจนอ่อนไหว แต่เพราะรักเธอมากเกินกว่าจะห้ามใจ หากวันใดทุกสิ่งจะผ่านพ้นไปพร้อมเวลา