เพราะอ่อนหัด-จึงนอนวัดบาทวิถี ท่ามราตรีจันทร์กระจ่างสว่างไสว เพ่งมองดาวประกายพรึกรู้สึกใจ วูบวูบไหววาบวาบหวามลุกลามมา ถึงอ่อนแรงทบทวีนาทีร้าย เหมือนหัวใจหล่นหายให้ตามหา คำนึงนึกย้อนกลับเพียงหลับตา หยาดพิรุณหยดลาคณานับ ท่วมทวีท้นสะอื้นจนชื้นอก ยิ่งตระหนกฟกช้ำเขียวคล้ำจับ ปานประหนึ่งสำแดงรุนแรงรับ จะขยับเขยื้อนนั่งก็ยังงง เพราะอ่อนหัด-จึงนอนวัดบาทวิถี ไม่พอดีอย่างเป็นตามประสงค์ ตรึกตรองไว้เซมาเอาขาลง แต่มันคงผิดท่า เอาหน้ารอง
1518
15
0
หน้าส่วนตัว
