ยามดึกดื่นคืนหนาวรานร้าวนัก พะวงรักจักเปลี่ยนเพี้ยนแปรผัน มองสิ่งใดในราตรีไม่มีพลัน เหมือนเธอนั้นหันห่างทิ้งร้างลา เห็นจันทร์เด่นเป็นใจให้เมฆซ่อน นึกเธอรอนแรมไกลให้เที่ยวหา ครั้นดาวดับลับไปในสายตา ฉันผวาคว้าไว้กลับไม่เจอ โอ้คืนนี้มีทางกลางเวหน ทอดยาวจนพ้นฟ้าสุดหล้าเสมอ ทางช้างเผือกเลือกไปใช่ใหมเธอ คงไม่เจอเธอแล้วนะแก้วตา จนค่อนคืนยืนเผลอละเมอเรียก ยินสำเนียกเพรียกก้องน้องมาหา กลับเห็นนกวิหคแสกแปลกหน้ามา อนิจจาราตรีร้าวหนาวทั้งคืน
321
2
0
หน้าส่วนตัว
